Jagen, verzamelen en opvoeden is echt een toevoeging

Dit boek is echt een toevoeging - ook als je 'alles al weet'.

Ik had geen behoefte aan een nieuw opvoedingsboek. Niet dat ik alles al wist, maar omdat ik wist waar ik antwoorden kon vinden (Janet Lansbury). Ik las het vooral omdat het al zo lang zo constant wordt gekocht door onze klanten ik vond dat ik moest weten waarom. 

In het eerste deel loopt ze na hoe "opvoedingsexperts" van de laatste paar eeuwen aan hun kennis komen. Spoiler alert: het is vaak op niets of iets dat niet reproduceerbaar is gebaseerd. Alleen je daar bewust van zijn is al een hele zegen: "oh daarom werken al die trucjes niet bij mij." Wat wij zien als 'traditioneel' en 'ouderwets' blijkt eigenlijk heel modern te zijn (en dat is niet iets goeds). 

De auteur doet uit de doeken wat ze leert van oude - écht oude - opvoedingsstijlen die verdacht veel met elkaar gemeen hebben. (Het is haast alsof het iets universeels en tijdloos is... ) 

En dat is inspirerend en verbazingwekkend makkelijk: geen trucs, meer een algemene visie. Dus je hoeft niet zo veel te onthouden! 

Vergelijk het met wiskunde: als je het snapt, 

hoef je niet zo veel te onthouden. 

Dit vond ik minder goed:

Ze past die kennis ook meteen toe in haar eigen gezin. Maar soms geeft ze voorbeelden of advies van hoe zij het toepast en dan vraag ik me af of de mensen met wie ze hebben gesproken, ook dit hebben meegelezen en de kans hebben gekregen om hun nuanceringen hierbij te zetten. Soms maakt ze namelijk - gevoelsmatig - te snelle inducties. Maar dat maakt het niet minder bruikbaar. Het zet je aan het denken: wat was nou wel, écht de boodschap? 

Bijvoorbeeld: het gebruik van fabels in de opvoeding. Zij past het op werkelijk álles toe: van vieze kleren tot druk doen voor het slapengaan: in haar huis is een monster voor elk type ongewenst gedrag. Dat is niet alleen een overkill die waarschijnlijk uiteindelijk niet meer "werkt" (en voelen ook wat manipulatief aan). Fabels werden door de oude culturen niet ingezet als multi tool. Waarschijnlijk waren er condities aan verbonden, wat ze zo krachtig maakten. Ze gaf zelf het voorbeeld van monsters in het water, zodat kinderen leerden om uit de buurt te blijven van water. Zo bleven ze veilig. Haar eigen toepassing: het monster die ervoor zorgt dat haar dochter niet zo druk doet voor het slapen... Dat is natuurlijk een beetje makkelijk. Maar het laat je wel nadenken: wat is daar het verschil tussen? (Wezenlijke zaken v. ongemak voor ouders bijvoorbeeld)

En hoe verhoudt dit boek zich dan tot "mijn" opvoedmethode (RIE, zoals Janet Lansbury erover schrijft)? 

De RIE approach is zo'n nieuwe opvoedingsmethode waarvan je je dus kunt afvragen waar het op gebaseerd is. Maar gek genoeg: die tijdloze adviezen blijken heel erg in lijn met de RIE approach. Zowel dit boek als de RIE approach raden een andere manier van denken aan, geen trucs om kinderen te manipuleren (alhoewel, ik moet nog een beetje malen over het bestempelen van bepaald gedrag als "like a baby" en "like a big kid" wat in dit boek gebeurt).

De RIE approach lijkt iets abstracter, algemener, toepasbaar in heel veel verschillende stijlen van normen en waarden. Bij dit boek zit ook wat 'kleur', zoals het behulpzaam zijn als groot goed. Daarin vult het dus aan. Maar uiteindelijk: zowel Janet Lansbury als dit boek raden 'taken geven' af. Janet Lansbury vanwege instrinsieke motivatie, en dit boek vanwege... tja lang verhaal. Maar eigenlijk ook intrinsieke motivatie, uiteindelijk. 

Het grootste goed dat dit boek hopelijk aan ouders in alle fasen kan bijdragen is denk ik dat we kinderen leren om zelf te denken. Zelf te zien wanneer er iets moet gebeuren. 

Kortom: het verschil tussen onafhankelijkheid en autonomie (zelfredzaam en egocentrisch vs. keuzevrijheid en gemeenschapsdenken). 

Ik kan niet wachten om haar volgende boek, Dopamine Kids, te lezen!

Door Boekverkoper Marie-Claire