Tekst achterflap

Alle families hebben hun mythes en geheimen. Juliet Nicolson heeft de verhalen over de vrouwen in haar familie lange tijd niet in twijfel getrokken: haar betovergrootmoeder, Pepita – een flamencodanseres – zou een gevaarlijke schoonheid zijn geweest; haar overgrootmoeder een manipulerende flirt; haar beroemde grootmoeder, Vita Sackville-West een excentriekeling. Over haar eigen moeder wist zij überhaupt niet veel. Nadat Juliet zelf moeder en grootmoeder was geworden, begon ze vragen te stellen over de vrouwen die haar waren voorgegaan en ging vervolgens op zoek naar antwoorden. Daarbij scheidde ze feit van fictie en bracht details en geheimen aan het licht die lang verborgen waren gebleven. Een huis vol dochters leidt ons vanuit de 19e eeuwse sloppen van Málaga naar de salons van Washington tijdens het fin-de-siècle; naar een Engelse kostschool in de Tweede Wereldoorlog en naar Chelsea in de jaren zestig. Nicolson schetst een fascinerend beeld van de veranderingen in de positie van vrouwen in het algemeen en hoe de vrouwen in haar familie – ieder op hun eigen manier – probeerden om zich te bevrijden uit het keurslijf van het patriarchaat.

Recensie/Quote

Juliet Nicolson bewijst met Een huis vol dochters dat een familiegeschiedenis allesbehalve stoffig hoeft te zijn. Wat begint als het verhaal van een Spaanse vrouw in het 19e-eeuwse Málaga, groeit uit tot een meeslepende vertelling over generaties vrouwen, verborgen spanningen, sociale verandering en de patronen die families ongemerkt aan elkaar doorgeven.

Details